به طور خلاصه، ATM یک پایانه داده با دو دستگاه ورودی و چهار دستگاه خروجی است. مانند هر پایانه داده دیگری، یک دستگاه خودپرداز باید به یک پردازنده اصلی متصل شده و با آن ارتباط برقرار کند. پردازنده اصلی مانند یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی (ISP) عمل می کند و نقطه ورود است که دارندگان کارت (کسانی که می خواهند پول نقد برداشت کنند) می توانند از طریق آن به شبکه های مختلف دستگاه های خودپرداز دسترسی داشته باشند.
اکثر پردازنده های اصلی از دستگاه های خودپرداز اختصاصی یا تلفنی پشتیبانی می کنند. ماشین های متصل به خط اختصاصی مستقیماً از طریق یک خط تلفن نقطه به نقطه اختصاصی چهار خطی به پردازنده اصلی متصل می شوند. دستگاه های خودپرداز تلفنی از طریق یک خط تلفن معمولی با استفاده از یک مودم و یک شماره تلفن رایگان یا از طریق یک ارائه دهنده خدمات اینترنتی با استفاده از یک شماره دسترسی محلی که توسط یک واسطه مدولاسیون شماره گیری شده است به پردازنده اصلی متصل می شوند.
به دلیل ظرفیت بالای خودپردازهای خطی، معمولاً در مناطق پرتردد از آنها استفاده می شود، در حالی که دستگاه های خودپرداز تلفنی در مناطق پرتردد مورد استفاده قرار می گیرند، جایی که هزینه توجه مهم تری است، زیرا هزینه اولیه دستگاه شماره گیری است. کمتر از نصف ماشین خطی است. هزینه جاری ماهیانه یک دستگاه شماره گیری کسری از هزینه یک دستگاه اختصاصی است.
پردازنده اصلی ممکن است متعلق به یک بانک یا موسسه مالی باشد یا ممکن است متعلق به یک ارائه دهنده خدمات مستقل باشد. پردازنده‌های متعلق به بانک معمولاً فقط از دستگاه‌های باجه بانکی پشتیبانی می‌کنند، در حالی که پردازنده‌های مستقل از دستگاه‌های باجه تجاری پشتیبانی می‌کنند.
شما ممکن است یکی از میلیون ها کاربر دستگاه باجه خودکار باشید. همانطور که می دانیم، هر دستگاه خودپرداز دارای دو دستگاه ورودی است:
کارت خوان - کارت خوان می تواند به اطلاعات ذخیره شده در نوار مغناطیسی در پشت کارت خودپرداز، کارت نقدی یا کارت اعتباری دسترسی داشته باشد. پردازنده اصلی از این اطلاعات برای هدایت تراکنش به بانک دارنده کارت استفاده می کند.
صفحه کلید - دارنده کارت از ورودی صفحه کلید استفاده می کند تا به بانک بگوید چه نوع تراکنش مورد نیاز است (برداشت، استعلام و غیره) و مبلغ تراکنش. علاوه بر این، بانک‌ها از دارندگان کارت می‌خواهند رمز عبور شخصی (PIN) را برای احراز هویت وارد کنند. قانون فدرال ما ایجاب می کند که بلوک های داده پین به صورت رمزگذاری شده به پردازنده اصلی ارسال شود.
یک دستگاه باجه خودکار دارای چهار دستگاه خروجی است:
بلندگوها - هنگامی که دارنده کارت صفحه کلید را فشار می دهد، بلندگوها بازخورد صوتی را ارائه می دهند.
صفحه نمایش - صفحه نمایش برای هدایت دارنده کارت در هر مرحله از فرآیند تراکنش ارائه می شود. دستگاه های باجه خودکار (ATM) متصل به خطوط اختصاصی معمولاً از نمایشگرهای تک رنگ یا رنگی CRT استفاده می کنند. دستگاه های خودپرداز تلفنی معمولاً از نمایشگرهای LCD تک رنگ یا رنگی استفاده می کنند.
چاپگر کوپن - چاپگر کوپن، اعتبار تراکنش های کاغذی را در اختیار دارندگان کارت قرار می دهد.
خروجی اسکناس - هسته دستگاه خودپرداز جعبه اسکناس و ماژول خروجی اسکناس است. تمام قسمت پایین اکثر دستگاه های خودپرداز کوچک جعبه ای برای نگهداری پول نقد است.
یک دستگاه باجه خودکار دارای یک چشم الکترونیکی است که هر صورتحساب را هنگام ریختن آن حساب می کند. مبلغ صورت حساب و کلیه اطلاعات مربوط به هر تراکنش خاص در مجله ثبت می شود. صاحب ماشین به طور منظم اطلاعات مجله را چاپ می کند و یک نسخه چاپی از اطلاعات تراکنش را به مدت دو سال که طی آن تراکنش انجام می شود، نگهداری می کند. هر زمان که دارنده کارت در مورد تراکنش سوالی داشته باشد، می تواند یک دفتر چاپی از تراکنش درخواست کند و سپس با پردازشگر اصلی تماس بگیرد. اگر مالکی یافت نشد که بتواند سابقه چاپی مجله را ارائه دهد، دارنده کارت باید به بانک یا صادرکننده کارت اطلاع دهد و فرم مربوطه را پر کرده و به پردازشگر اصلی فکس کند تا اختلاف تراکنش حل شود.
دستگاه خودپرداز علاوه بر شمارش هر صورتحساب با چشم الکترونیکی، سنسوری نیز دارد که ضخامت قبض را تخمین می زند. اگر دو اسکناس به هم چسبیده باشند، به سطل پول‌زدایی ریخته می‌شوند و در اختیار برداشت‌کننده قرار نمی‌گیرند. این موضوع در مورد اسکناس های بسیار قدیمی و تا شده نیز صادق است.
